ดี
มีเพื่อนที่แสนจารักอยู่คนนึง อ่านไดอารี่เก่าๆ ก้อแอบเหงาเล็กน้อย
เมื่อก่อนปัญญาอ่อนกันมั่กๆ สัมมะเรเทแมวกันเรื่อยเปื่อย อีโต๋อีเต๋
กันไปกับชีวิต การที่ไม่ต้องคิดอะไรนี่มันดีเนอะ ปล่อยวางกับทุกสิ่ง
ไปเลยไง พอทุกข์ใจ ก้อมีมันนี่แหละ ช่วยเคี้ยวๆกลืนลงคอให้มัน
สิ้นซากไป แล้วก้อไม่ต้องกังวลใจอะไรอีก บางทีก้อรู้สึกรักขึ้นมา
จับใจ เพื่อนเรามีมากกว่าที่คิด เป็นได้มากกว่าที่คิด ทำได้มากกว่า
ที่เราคิดด้วย มานชอบทำอะไรให้กุประทับใจเสมอแหละ ^^ เรารู้
จักกันช้าไปหน่อย ถ้าเรารู้ว่ามีเพื่อนคนนี้อยู่ในห้องเดียวกับเราตั้งกะ
ตอนม.1 เราคงมีเวลาอยู่กับมันนานกว่านี้ ,, มานย้ายโรงเรียนปัยตอน
ม.4 กลับมาตอนเทอม 2 อยากบอกว่า กูไม่เคยปันความรักที่มีให้มึง
ไปแบ่งให้ใคร ไม่มีใครแทนที่มึงได้ด้วย บางทีกุคงจะเปลี่ยนไปจริงๆ
ช่วงเวลาที่ไม่มีมึง ชีวิตกุไร้ซึ่งความร่าเริงเสียจริง แล้วชีวิตของมึงละ
เป็นยังไง,,
ตอนนี้เพื่อนคนนี้ไปเรียนที่อื่นแล้ว ที่ที่เราคงไม่มีโอกาสได้ไป แล้วไม่
มีปัญญาจะไป เกบไว้แต่ความทรงจำดีๆ ที่ว่างมานกว้างขึ้นเรื่อยๆ นาน
พอหรือยังที่มึงไม่ได้โทมาหากู คิดถึงจังเลย แอบ Alone นิดๆ คิดจะ
กลับมาจริงๆหรอ ,, ซาโยนาระ
white-lime
